شادمانی بی سبب ..

میشود یک شب خوابید و صبح با خبر شد غمها را از یک کنار به دور ریخته اند ؟ که اگر اشکی هست یا از عمقِ شادمانیِ دلی بی درد است یا از پس به هم رسیدن های دور یا گریه کودکی که دستِ بی حواسش ، بادبادکی را بر باد می دهد کاش می شد یک صبح کسی زنگِ خانه هامان را بزند بگوید: با دستِ پر آمده ایم با لبخند با قلب هایی آکنده از عشق های واقعی از آنسوی دوست داشتن ها آمده ایم بمانیم و هرگز نرویم هیچکس نمی داند چقدر جایِ شادمانی های بی سبب در دل نسلِ ما خالیستص